A xornada do sábado no Castelo Conta 2025 estivo marcada polas emocións e as despedidas: a cativada puxo fin ao seu programa de Xente Miúda, celebramos o último Vermú na Taberna, pechamos os Contos de Castelo e vivimos unha noite chea de gargalladas con Somos Criminais e punto final, antes de rematar cunha descarga de rock da man de Zënzar.
Oitava xornada no Castelo Conta: perdimos o avión pero collimos a nave máis criminal
A mañá comezou coa frescura da infancia en Xente Miúda. As crianzas gozaron da obra As Palabras Perdidas, de Inventiteatro, que fixo voar a súa imaxinación. Máis tarde, chegou un dos momentos máis especiais: un obradoiro con Sés, onde aprenderon e cantaron o que xa é himno do festival, ‘Todo Castelo Conta’. O broche final puxérono eles mesmos, ofrecendo unha pequena actuación ás súas familias, converténdose nas estrelas do día.
Ao mediodía, a chuvia non foi quen de frear as ganas de festa no último Vermú na Taberna. Os callos de Chisco Jiménez (Culuca) deron sabor a unha xornada de tradición e calor compartida, mentres que a banda The Rapants revolucionou a polideportiva cun concerto enérxico e irreverente que fixo cantar e bailar a todo o público.
Pola tarde, Fátima Pego puxo voz ao derradeiro Contos de Castelo, centrado nas festas e verbenas como lugares de memoria colectiva. Non faltaron os xogos: adiviñar cancións, catar viños de Vía Romana describíndoos con humor, canto ou mímica. Unha sección que un ano máis cumpriu coa súa esencia: poñer no centro ás persoas maiores, ao rural e á nosa cultura.
Caeu a noite e chegou un dos momentos máis agardados: ‘Somos Criminais e punto final’. Xosé A. Touriñán e Carlos Blanco fixeron tremer de risa a polideportiva cun espectáculo que imaxinaba a fin do mundo e a partida da nave Arteixo 2 cos últimos superviventes a bordo. Retranca, complicidade e identidade compartida definiron un espectáculo criminal e único.
O peche chegou con electricidade: Zënzar fixo vibrar ao público co seu rock en galego, tres décadas despois de nacer en Meirama e con máis forza ca nunca. Letras comprometidas, guitarras afiadas e a súa fidelidade á lingua e á cultura convertéronse no colofón perfecto para unha xornada de despedidas que quedará na memoria.
Xa podes ver as fotos na nosa web!
